Interview Jon van Eerd

Jon van Eerd zit 25 jaar in het vak. Dat viert hij samen met Lone van Roosendaal in de jubileumvoorstelling Jon en de Jongens. “We zingen mooie liedjes die we met verhalen, herinneringen en roddels aan elkaar kletsen.”

Na zijn studies Engels en Theaterwetenschappen, ging Jon van Eerd (52) meteen de planken op. Want hij wist 25 jaar geleden één ding heel zeker: hij wilde het theater in. En hij had met zichzelf de afspraak gemaakt dat als hij zo’n jaar of 32 was, en zijn carrière nog niet veel voorstelde, hij ermee zou stoppen. Het liep gelukkig anders. Want Jon van Eerd kan nu al terugkijken op een rijke, afwisselende theaterloopbaan. Zijn kracht is misschien wel dat hij niet in een hokje te stoppen valt. Hij is acteur, schrijver, musicalster, zanger en komiek in één. “Die variatie heb ik altijd nagestreefd, hoe moeilijk dat ook is in Nederland, waar iedereen graag een stempel op je voorhoofd zet. Ik vind dat je altijd moet proberen jezelf niet te herhalen. Toon lef!”

Jon van Eerd wilde zijn zilveren theatertournee graag samen met iemand delen en maar één collega kwam daarvoor in aanmerking: Lone van Roosendaal. “Het is een waanzinnige zangeres en nadat ik samen met haar had gespeeld in Boeing Boeing wist ik ook dat het een geweldige actrice en comédienne is. Daarnaast zijn we zijn ook nog eens hele goede vrienden”, legt Van Eerd uit.

In Jon en de Jongens zingen de twee liedjes die ze altijd al wilden zingen. “We brengen zowel grappige als ontroerende nummers, en soms swingen we erop los.” Liedjes van grote namen als Wim Sonneveld, Bette Midler en Charles Aznavour komen voorbij, en natuurlijk ook Ik ben wat ik ben, Van Eerds gevoelige en stoere hit uit de musical La Cage aux Folles. Tussen de nummers door vertellen Van Eerd en Van Roosendaal onthullende weetjes en roddels uit de coulissen van de showbizzwereld, en halen ze herinneringen op aan hun indrukwekkende loopbanen.

Steviger in het zadel

In de aanloop naar deze jubileumvoorstelling, bijna als voortijdige cadeautjes, viel Van Eerd een paar maal in de prijzen. Hij ontving in 2011 twee Musical Awards (beste mannelijke hoofdrol en beste vertaling/bewerking La Cage aux Folles), de Johan Kaart Prijs en in 2012 werd hij benoemd tot Ridder in de Orde van Oranje Nassau. “Ik durf nu, eindelijk, te geloven in mijn eigen kunnen. Ik zit steviger in m’n zadel en heb meer zelfvertrouwen.”

Dat neemt niet weg dat hij zich realiseert dat het elk moment voorbij kan zijn. “Je kunt nooit achterover leunen, je móet alert blijven. Ik stel mezelf altijd vraagtekens bij wat ik doe.” Van Eerd wordt hierin met raad en daad bijgestaan door twee mensen. Allereerst zijn echtgenoot Ton Fiere, directeur van het M-Lab, het ‘laboratorium’ voor vernieuwend musicaltheater, en daarnaast Caroline Frerichs, de regisseur met wie hij al jarenlang zijn komedies maakt. “Hun meningen zijn onmisbaar en cruciaal voor het eindresultaat”, vertelt Van Eerd.

Veel rust om stil te staan bij zijn 25-jarige theaterbestaan heeft Van Eerd niet. “Ik kijk graag vooruit, óp naar de volgende 25 jaar.” Om te beginnen schittert hij vanaf oktober 2013 weer als het inmiddels bekende theaterpersonage Harrie Vermeulen in de nieuwe hilarische komedie Harrie en Twee Meesters. Tot slot, nog één vraag over Jon en de Jongens: wie zijn toch die ‘jongens’? “De mannen van de live band natuurlijk!”, lacht Van Eerd. “Ja, goed dan, het zijn ook ‘de jongens’ van Lone. Naast haar man ben ik de enige die ze zo mag noemen!”

Liesbeth Maas

Jon en de jongens is op donderdag 16 mei 2013 te zien in Schouwburg. Kijk voor meer informatie en het bestellen van kaarten op onze website.

Interview Rick en Pia

Van (v)echtscheiding naar nieuw geluk
Pia Douwes en Rick Engelkes in toneelstuk Kramer vs Kramer

Interview Paul & Sanne

foto: Leo van Velzen

In januari 2013 werd Adèle Bloemendaal tachtig jaar. Reden voor een hommage aan de zangeres, actrice en cabaretière, in de vorm van het dubbelportret 'Adèle' door Sanne Wallis de Vries en Paul Groot. Op 18 april  spelen ze in Schouwburg Almere.

Wat zijn jullie eerste herinneringen aan Adèle?
Paul: "Een geinponem, een vrouw met een enorm vrolijke uitstraling, met carnavalshits. Ik heb haar leren kennen in ’t Schaep met de 5 poten en De Brekers, waarin ze een heel grote rol had. Pas later heb ik een cd van haar gekregen en heb ik kennisgemaakt met die prachtige nummers van haar. Toen heb ik ontdekt dat ze ook van heel goede, literaire teksten hield."
Sanne: "’t Schaep is van voor mijn tijd. Mijn eerste ontmoeting met haar was een CD die ik ooit kocht; met het Nederlandstalige repertoire dat alleen zij op haar unieke manier bracht. Prachtig. En aan dat typische hoofd met blond piekhaar. Een beetje streng." 

Sanne: "Hoe benader je iemand die zo’n groot artiest is geweest?"
Paul: "Iemand die zoveel kanten heeft, hoe spreek je die aan?"
Sanne: "We zijn bij haar langs geweest, in een piepklein keukentje. Martin van Dijk, die jarenlang haar componist en vaste begeleider is geweest, en de schrijver van haar liedjes, Jan Boerstoel, waren erbij"
Paul: "Bij hen komt het idee voor deze voorstelling vandaan. Wij zijn ervoor gevraagd."

Wat vindt ze ervan dat ze de hoofdpersoon is in een voorstelling waarin ze zelf geen rol speelt?
Paul: "Haar eerste reactie was: ‘ik ben toch nog niet dood?’ Na een half uur wilde ze een afspraak maken om samen de voorstelling te gaan schrijven. Maar dat kan niet, het is voor haar een te grote belasting. Ze is broos. Ons bezoek haalde al zoveel herinneringen naar boven, dat ze een nacht niet sliep."
Sanne: "Het toeren heeft ze echt vréselijk gevonden. Daar heeft ze nare herinneringen aan."

In de voorstelling spelen jullie allebei Adèle, en ook jezelf.
Paul: "Het is een collagevoorstelling met citaten, acteurs die verschillende rollen spelen, fragmenten uit interviews en liedjes. Bekende liedjes, maar ook een nieuw lied, dat uit ons bezoek aan haar is voortgekomen: Hellevaart. Net als vroeger heeft Adèle haar ideeën geponeerd en hebben Jan Boerstoel en Martin van Dijk het nummer geschreven."
Sanne: "Ik wilde eigenlijk ook een nummer schrijven, over de jaren ’80, als reactie op haar lied over de jaren ’60. Het rare Droste-effect is namelijk dat je nu heel goed hoort dat 'de jaren ‘60'  in de jaren ‘80 is geschreven. In de jaren ’80 zat ik in de puberteit, ik verveelde me stierlijk, ik wilde uit recalcitrantie keihard Vanity 6 aanzetten. "De jaren ’80, de verveling sloeg weer toe…" zingen, dat leek me een goed idee. Maar het is er niet van gekomen."

Herkennen jullie iets van jezelf in haar?
Paul: "De liefde voor mooie teksten en de toewijding aan het werk. Haar onafhankelijkheid, de vrijheid die ze nam, het schijt hebben aan alles, daar had ik wel wat meer van willen hebben. Ik ben wat voorzichtiger."
Sanne: "Als toerende solovrouw moet je alles onder controle hebben. Constant fit en alert zijn. Als je dan klaar bent, is het heel lekker om helemaal los te gaan. Nu ik kinderen heb lukt me dat niet meer. Maar die vrijheidsdrang, die liederlijkheid, die herken ik zeker."

Is het een hommage waarin Adèle op een voetstuk staat?
Paul: "We zijn allemaal vervuld van bewondering voor haar. De motivatie is oprecht. Als je haar ziet spelen in ’t Schaep…"
Sanne: "Ze geeft niet te veel."
Paul: "Ze tilt het net boven naturel uit, zonder dat het grotesk wordt."
Sanne: "Maar we leveren ook commentaar, als onszelf. Ik vind niet alles heilig aan Adèle. Je hoeft niet alle tijdvakken kritiekloos na te spelen. Ik heb bepaalde overeenkomsten met haar: ik ben ook moeder, artiest en vrouw. Maar dat wil eigenlijk niet zoveel zeggen. In eerste instantie herkende ik veel in interviews met haar, maar als je een laag dieper graaft merk je dat er veel verschillen zijn. Bijvoorbeeld haar uitspraak: ‘je mag liegen, maar niet tegen jezelf’. Dat heb ik helemaal omgekeerd."

Paul: "Mensen van rond de dertig weten vaak helemaal niet wie ze was."
Sanne: "Laatst zei een vriend: jij gaat toch iets met Karin Bloemen doen?"
Paul: "En dat terwijl ze gepionierd heeft met de one-womanshow."
Sanne: "Ze heeft prachtig werk gemaakt dat bijna nooit meer gebracht wordt. Zonde."

© Janneke Dijke, alpen.cc

Tips van Hans

foto: Clemens Rikken

Zo langzamerhand naderen wij alweer het slot van dit theaterseizoen. Maar voor het zover is hebben wij nog een flink aantal leuke en prachtige voorstellingen te gaan.  

Zo kunt u binnenkort gast zijn in het 'hotel' Faulty Towers. Beleef wat de gasten in deze onovertroffen TV-serie ook hebben meegemaakt! Dineren en lachen. Een aantrekkelijke combinatie kan ik u verzekeren!! Teken in op een van de avonden van 9 t/m 14 april. Veel van onze bezoekers zijn u al voor gegaan.

Ronduit mooi en ontroerend is de voorstelling Ik ben er nog van Debbie Petter. U kent haar wellicht nog als presentatrice van het NOS-journaal. Maar zij heeft veel meer in haar mars. Zo speelde zij in producties als Zadelpijn en ander damesleed en  schreef zij een ontroerend boek over haar moeder, waarbij de invloed van de oorlogstijd op het gedrag van haar moeder en kernthema vormt. Dit boek  vormt de grondslag voor deze prachtige solovoorstelling. Ik heb hem al een keer gezien. Een absoluut pareltje! (11 april)

Ontroerend is ook het toneelstuk Kramer vs Kramer. Pia Douwes en Rick Engelkes staan borg voor een knappe toneelversie (mooie recensies!) van de gelauwerde film met Meryl Streep en Justin Hofman.  Zien hoor!! (17 april)

Tot slot was het moeilijk iets te missen van de recente positieve publiciteit  die de voorstelling Adèle heeft gekregen. Sanne Wallis de Vries en Paul Groot weten een prachtige schets te geven van de persoon en het werk van de bijzondere Adèle Bloemendaal. Ook zo’n voorstelling die u eigenlijk niet mag missen hoor!! (18 april). 

Graag tot ziens bij ons in Schouwburg Almere!

Hans Kraaijeveld

directeur a.i.

Recensies over Henry van Loon

Comedian Henry van Loon is bij het grote publiek misschien nog niet zo bekend, maar het regent sterren voor dit aanstormend talent.